«ΤΙ ΓΝΩΜΗ ΕΧΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΡΙΑΚΗ ΦΥΣΙΚΗ ...» - Αγ. ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ - ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

«Ήταν χειμώνας του έτους 1988. 
Ο κ. Σάκκος μου έδωσε ένα πακέτο με κασέττες από ομιλίες του και ένα δοχείο με τυρί φέτα, για να τα πάω μόλις μπορέσω στο Μήλεσι. 
Πήρα μαζί μου και έναν φοιτητή της Ιατρικής.
Φτάσαμε στις 14:30 και μας είπανε πως ο Γέροντας ξεκουράζεται. 
Στις 17:00 το απόγευμα μας δέχτηκε. Ήταν καθιστός στο κρεββάτι. Μέσα στο κελλάκι του υπήρχε αφόρητη ζέστη λόγω της ασθένειάς του.
Με τα δύο του χέρια έπιασε τους καρπούς μας. 
Σε εμένα έπιασε τον καρπό μου με το αριστερό του χέρι. Τα χέρια του ήταν καλυμμένα με πανιά. 
Μας ρωτούσε γενικά πράγματα, από πού είμαστε; τι δουλειά κάνουμε; ή τι σπουδάζει ο νεαρός κ.ά… Έκανε 3–4 ερωτήσεις σε εμένα και μετά με άφηνε και έκανε 3–4 ερωτήσεις τον φοιτητή.
– Πόσα παιδιά έχεις;
– Τέσσερα, Γέροντα. Τον Δημήτρη, την Αργυρή, την Φοίβη και την Μαρία.
– Τα βλέπω τα παιδιά σου… τα βλέπω… Την Φοίβη, την Αργυρή, τον Δημήτρη και την Μαρία.
»Ο Γέροντας τα είπε με...

Μεγάλο δώρο απ’ το Θεό να ακούς κατηγορίες και να μη σε αγγίζει τίποτε!


Είπε Γέρων :Τι μεγάλο δώρο απ’ το Θεό
να ακούς κατηγορίες
και να μη σε αγγίζει
τίποτε!

Όχι επειδή κάνεις κάποιο αγώνα
ή πιέζεσαι ή παρακαλάς
ή προσεύχεσαι.

Μα επειδή ζεις αλλού,
είσαι σε άλλο κλίμα
και άλλη ατμόσφαιρα.

Κατανοείς καλά ότι ο άλλος,
αν δεν είναι συντονισμένος
με το Θεό
και την αγάπη Του,
είναι φυσικό να κάνει
λάθος εκτιμήσεις,
και...

ΓΙ’ ΑΥΤΟ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΘΕΡΙΖΕΙ…


Σχετική εικόνα

π. ΚΛΕΟΠΑΣ ΗΛΙΕ


-Πάτερ Κλεόπα, εδώ καθημερινά καταφθάνουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο για να σας δουν. Ποιες είναι οι εμπειρίες κι οι εντυπώσεις σας;
-Το ότι εμείς οι Χριστιανοί έχουμε μέσα μας μπερδέψει τα πράγματα. 
Αν κι είμαστε βαπτισμένοι, ωστόσο συχνά δεν ξέρουμε τί πιστεύουμε.

Με πόνο και θλίψη βλέπω καθημερινά ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε φτιάξει για το Θεό μια εικόνα περίεργη κι απαράδεκτη. 
Μια εικόνα που δεν συμβιβάζεται με τα Ευαγγέλια και τα βιβλία τα ιερά, πού το Θεό τον προσδιορίζουν σαν άβυσσο ευσπλαχνίας κι αγάπης. 

Σχεδόν το 99% όσων άρχονται εδώ φαντάζονται το Θεό σαν ένα ανώτερο Ον που επιφυλάσσει στον άνθρωπο μόνο θυμούς, οργές και ποινές, αλλά σπάνια καλοσύνες. 

Εγώ δεν είμαι γιατρός, αλλά τσοπάνος, πιστεύω όμως πως η αιτία του καρκίνου εκεί βρίσκεται : στη λανθασμένη εικόνα που ο άνθρωπος έφτιαξε μέσα του για το Θεό. 

Δηλαδή, αν εμείς οι άνθρωποι μετασχηματίσουμε την αντίληψη που έχουμε σήμερα για το Θεό, αν αλλάξουμε την εικόνα που φτιάξαμε μέσα μας για το Δημιουργό, τότε βρέθηκε το φάρμακο και θεραπεύτηκε ο καρκίνος; 

Ναι. Τον καρκίνο δημιουργούν οι τύψεις, τα άγχη και οι φοβίες, οι ανησυχίες και οι αποστασίες, οι αμφιβολίες, οι θλίψεις κι οι στενοχώριες. 
Ο καρκίνος μπήκε στον άνθρωπο, γιατί ο άνθρωπος δεν άφησε μέσα του χώρο για να μπει ο Θεός. Αν νοιώσεις μέσα στις φλέβες σου το Θεό, τότε ηρέμησες. 
Αυτό είναι το φάρμακο του καρκίνου. 

Πώς, όμως, να ηρεμήσει ένας πού ζει συνεχώς μέσα στις πτώσεις; Πώς να νοιώσει μέσα στις φλέβες του το Θεό ένας, λ.χ., που ζει με μοιχείες, πορνείες κι εγκλήματα; 

Είναι απλό. Αρκεί να πιστέψει πως είναι πλασμένος απ’ το Θεό με αγάπη κι ότι ο Θεός έχει για τον καθένα μας ένα σχέδιο. 
Άραγε ποιός ξέρει τί σχέση να έχουν οι ανθρώπινες πτώσεις μ’ αυτό το σχέδιο του Θεοί… “Άλλωστε, μη ξεχνάμε, όλοι μας είμαστε παραβάτες κι εγκληματίες, αφού δεν υπάρχει άνθρωπος που να τηρεί στ’ αλήθεια τους όρους του Νόμου. 
Αν ο πόρνος, ο μοιχός, ο εγκληματίας πιστέψει και πει στο Θεό: «Θεέ μου, συ μ’ έφτιαξες μ’ ένα τόσο φτηνό υλικό. Κάνε με τούτο να το χωνέψω», το πρόβλημα λύθηκε. 
Ο άνθρωπος ο αμαρτωλός θα συνειδητοποιήσει ότι είναι πάροικος πάνω στη γη κι ότι γι’ αλλού είναι ο προορισμός του. 
Το άσχημο είναι ότι δεν μάθαμε να δεχόμαστε τον εαυτό μας έτσι, όπως ακριβώς είναι και το χειρότερο ότι δε συνηθίσαμε αυτό τον αμαρτωλό εαυτό να τον διατηρούμε σε επαφή με τον Ουρανό. 

-Κι όταν ο καρκίνος θεραπευτεί, τότε ποιός πρέπει να είναι ο στόχος μας; 

-Να δούμε και να συνειδητοποιήσουμε τα θαύματα του Θεού. Ποιό είναι το μεγαλύτερο απ’ αυτά; Η υπομονή του Θεού με εμάς τους ανθρώπους. 

-Υπάρχουν σήμερα άγιοι μέσα στον κόσμο; 

-Πάρα πολλοί. Ο Θεός τους γνωρίζει. Αν δεν υπήρχαν, ο κόσμος μας θα είχε πάψει να ζει. Το λέει καθαρά ο Άγιος Συμεών, ο Νέος Θεολόγος: «Όταν λείψουν από τον, κόσμο οι Άγιοι, θα εκλείψει κι ο κόσμος». 

-Πιό παλιά ζούσατε εντελώς μόνος, χωρίς τους ανθρώπους; 

Αυτό δεν είναι αλήθεια. Μπορεί να ζούσα στην έρημο, όμως ο κόσμος και οι άνθρωποι ζούσανε μέσα μου. 

-Εννοώ ότι για πολλά χρόνια δεν συναντηθήκατε με ανθρώπους. 

-Ναι. Δέκα χρόνια δεν είδα ούτε μια φορά άνθρωπο. Ζούσα ψηλά στο βουνό. Έτρωγα χόρτα και μέλι. Ένας γέρος, που ήξερε πως ζούσα εκεί, έφερνε και μου άφηνε κάθε δύο μήνες λάδι, ψωμί και αυγά, όμως ποτέ δεν έτυχε να τον δώ. 

-Τώρα, οι άνθρωποι έρχονται απ’ όλο τον κόσμο για να σας δουν. 

-Δεν φταίω εγώ. Το κακό το ‘χει κάνει ο Αντώνιος, ο Επίσκοπος του Μπονζάου και ο Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος Ανανίας, που μ’ είχαν πνευματικό. 

-Είναι αλήθεια ότι γράφετε κιόλας; 

-Γράφω για τα θαυμάσια του Θεού, που τα βλέπω καθημερινά μέσα στη φύση και στον κόσμο. Γράφω και τον «Ακάθιστο» του Αγίου Ανδρέα. Πριν δυο χρόνια έγραψα τον «Ακάθιστο των Ρουμάνων Αγίων» πού έζησαν στην περιοχή της Ντομπρότζια τον τρίτο και τέταρτο αιώνα, όταν ήσαν στη Ρώμη ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιλιανός. 
Οι άγιοι αυτοί ήσαν οι Άταλος, Ζωτικός, Φίλιππος και Καμάσης. 
Ήσαν Έλληνες στρατιώτες που έμειναν εδώ στη Ρουμανία και άγιασαν.

Ο υπολογιστής με την Παναγία (Αληθινή Ιστορία)



Σκαρφαλωμένα τα παιδιά σε μια δασόφυτη πλαγιά του ­γρα­φικού Πηλίου, έξω από την ­Πορταριά, α­­­πολάμβαναν, μέρες ­Αυγούστου, στην όμορφη ­χριστιανική τους ­Κατα­σκη­νωση αγνή ­ψυχαγωγία και ­πλούσιες ­πνευματικές ­ευκαιρίες.
Καί κάποιες γα­­­­λη­νιες ­νύκτες, ενώ ­ακουγόταν ο μο­νο­­τονος ήχος των γρύλων στην ανοικτή τους ­τραπεζαρία, αφού έσβηναν τα φώτα, ταξίδευαν σε όμορφους κόσμους από τα ­επιλεγμένα θεάματα του υπολογιστή τους.
Πόσες ιερές εξάρσεις και αναβάσεις δεν δημιούργησαν στις ευαίσθητες εφηβικές ψυχές αυτά τα ωραία και γνήσια και αληθινά θεάματα και ακούσματα!22 Αυγούστου. Παραμονή της εορ­της της Αποδόσεως της ­Κοιμήσεως της Παναγίας μας. Μιά ξεχωριστή με­ρα. Τα παιδιά ετοιμάζονται για την επι­στροφή τους στην πόλη τους. Τις δυνατές εμ­πει­ρίες που έχουν ­κλείσει μέσα τους δεν ­μπορούν να τις συγκρα­τήσουν. Με­σα στο πούλ­μαν ζούν στο αποκορύφωμά τους ο,τι ωραίο έζησαν τραγουδώντας με ­ασυγκράτητο ενθουσιασμό τα τραγούδια τους. Στις 10 το πρωί έφθαναν στον προορισμό τους. Οι γονείς υποδέχθηκαν τα παιδιά τους. Τα ξανάσφιξαν στην α­­γ­καλιά τους ευτυχισμένοι. Ένιωθαν τις θαυμαστές αλλοιώσεις που είχε ε­­­­­πιτελέσει το Πανάγιο Πνεύμα στις α­­­­ν­­­η­­συχες εφηβικές ψυχές τους και δο­­­­­ξαζαν τον Θεό. Καλοσύνη, ­ευγένεια, η­­­­­ρεμία, χαρά εξέπεμπαν τα ­πρόσωπα ο­­­­λων. Όλοι σε λίγο επέστρεψαν στα σπίτια τους. Καί τα πράγματα της Κα­τα­σκηνώσεως θα πήγαιναν και αυ­τα στη θέση τους με τάξη.
Ο γνωστός ταξιτζής και φίλος της Ιεραποστολής είχε έρθει από νωρίς να...

«Έκαιγε το χέρι μου…»



Ροδοκόκκινος από χαρά άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του ο κυρ-Γιώργης και ξέσπασε με ενθουσιασμό:
— Δεν ξανάνιωσα ποτέ μου τέτοια χαρά, Αγλαΐα! Αυτό το Πάσχα θα το θυμάμαι σ’ όλη μου τη ζωή!…

—Μα τι έπαθες, παιδάκι μου; ρώτησε η γυναίκα του. Ηρέμησε! Κάτσε. Τι συνέβη; Έφερες τα λεφτά; Σε περιμένω για να πάμε το δώρο που είπαμε. Πρέπει να βγούμε σύντομα στην αγορά. Μέγα Σάββατο σήμερα. Δεν μπορώ να γυρίζω στους δρόμους.
—Καλά, καλά! Όλα θα γίνουν. Μη βιάζεσαι!
—Δηλαδή, τι μη βιάζεσαι; Άλλαξες πάλι; Δεν θα πάμε για το δώρο; Έτσι θ’ αφήσουμε τα παιδιά τέτοια μέρα;
—Το ‘κανα το δώρο μου!
—Το έκανες; Δεν σε καταλαβαίνω! Μόνος σου; Χωρίς εμένα; Και τι πήρες; Και που το πήγες; Δεν συμφωνήσαμε να πάμε να το διαλέξουμε μαζί;
—Νόμισα ότι δεν θα ...

H Αγία Χριστίνα η μεγαλομάρτυς (24 Ιουλίου)